Wyruszają w jednym kierunku. Jednolity, niekończący się strumień – jak rzeka spragnionych ucieczki, rwących się z miejskich kajdan, z objęć betonu, szkła i hałasu, który wibruje pod czaszką jak nieustanny alarm. Stolica karmi, lecz nie koi. Daje zarobić, ale nie pozwala odetchnąć. Jest jak trybik w wielkiej maszynie – bezlitosna, rytmiczna, wypluwająca człowieka na weekend niczym zmęczony produkt linii produkcyjnej.
Korki – współczesna pielgrzymka dobrobytu
Stoją w powolnym kondukcie, rozciągniętym po horyzont. Silniki bulgoczą leniwie, klimatyzacje szumią, muzyka sączy się z wnętrz w klimacie stacji radiowych „dla kierowców”. Twarze – skupione, poważne, czasem z cieniem irytacji. Dzieci w fotelikach z nosem w tabletach, psy dyszące na tylnych siedzeniach, termosy z kawą w uchwytach, kanapki w folii aluminiowej – wszystko gotowe. Czasami ktoś otworzy szybę i wypuści dym papierosa albo okruch słów: „jeszcze tylko godzinka”, „skręć może w lewo, tam powinno być luźniej”.
Trumny na dachach – współczesne skrzynie skarbów
Ich zawartość zdradza styl życia w wersji mobilnej: dmuchane SUP-y, grille gazowe z pięcioma palnikami, zestawy plażowe w eleganckich pokrowcach, hamaki z aluminiowymi stelażami, wędki teleskopowe, zestawy do sushi w podróży, lodówki turystyczne z wbudowanym głośnikiem bluetooth. Często upchane są także składane namioty, choć nigdy nie będą rozstawione – bo przecież na miejscu czeka dom letniskowy z pełnym wyposażeniem. Wakacje all-inclusive, tylko że we własnym stylu.
Za nimi ciągną się wodne rydwany. Na przyczepkach – śmigacze o agresywnym designie, jachty motorowe o aerodynamicznych liniach, błyszczące od świeżego wosku. Nazwy łodzi wypisane złotą czcionką: „Liberté”, „Prestige”, „Lady Luksus”. Wśród nich królują te z kilkoma silnikami, które potrafią w kilka sekund przeciąć jezioro jak nóż taflę tortu. Zasada jest jasna: im większe auto, tym większy silnik. Im większy silnik – tym więcej decybeli. A decybele są nową walutą statusu.
Na miejscu – inny świat, ta sama hierarchia
Nad brzegiem jeziora tworzą się obozowiska dostatku. Drewniane pomosty zastawione krzesłami z logotypami znanych marek, lodówki na kółkach, głośniki JBL-a wyrzucające basy prosto w błękit. Plażowe ręczniki z nadrukami projektantów, prosecco chłodzone w metalowych wiaderkach. Kobiety w strojach kąpielowych z najnowszych kolekcji, z perfekcyjnie zrobionym manicure i selfie-stickiem w dłoni. Mężczyźni w szortach z logotypami producentów jachtów, chodzący boso po trawie, z zegarkiem wartym tyle, co łódź, którą przypłynęli. Dzieci – w kamizelkach ratunkowych, jeżdżące na miniaturowych skuterach jakby urodziły się na wodzie. W tle – zapach grilla, dym z węgla drzewnego, mieszający się z wonią paliwa.
To nie odpoczynek – to spektakl
Role są jasno przypisane, scenografia ustawiona. W porcie można spotkać tych samych sąsiadów, których dzień wcześniej widziało się w windzie. Tylko że tu – na luzie, w wersji weekendowej. Ale napięcie społeczne nie znika – przybiera inną formę. Kto ma lepsze miejsce do cumowania? Czyj ponton szybciej odpalił? Gdzie dziś popłyną? Kto robi imprezę wieczorem i kto zostanie zaproszony? To nie Mazury – to showroom na wodzie.
I tak wracają po kilku dniach – opaleni, ale nie wypoczęci. Może z nowym zdjęciem na Instagramie, nową opowieścią do opowiedzenia na tarasie w Warszawie. Wracają, by znów zatoczyć koło. Bo ta cywilizacja, od której uciekają, nigdy ich naprawdę nie opuszcza. Jest w nich, w ich bagażach, w trumnach na dachach, w silnikach, zegarkach, głośnikach, w oczach sąsiadów. Oni nie opuszczają miasta. Miasto jedzie razem z nimi.
adam.sobolewski@echoelku.pl
